پلاستیک های تجزیه پذیر دسته ای از پلاستیک ها هستند که می توانند در محیط طبیعی با مولکول های کوچکی که برای محیط زیست بی ضرر هستند تجزیه شوند. توسعه اولیه مواد تجزیه پذیر، مانند نشاسته، حاوی بخش هایی از مواد طبیعی تجزیه پذیر است که می توانند به سرعت در خاک تجزیه شوند و باعث می شوند پلاستیک کلی به قطعات کوچک پلاستیکی تجزیه شود. با این حال، این تخریب تنها یک توهم است و تکه های کوچک پلاستیکی که در خاک باقی مانده اند به تخریب ادامه نخواهند داد. پلاستیک های تجزیه پذیر تولید شده به این روش نمی توانند بدون حل اساسی مشکل به تخریب کامل پلاستیک ها دست یابند.
کاغذ، حیوانات، گیاهان و پوست میوهها زبالههای خانگی بهراحتی قابل تجزیه هستند و ماهیت تخریب آنها شکستن پیوندهای کربن-اکسیژن یا پیوندهای کربن-نیتروژن در ساختار است. پلاستیک های معمولی از پلیمرهای متشکل از مونومرهای الفین تشکیل شده اند که با پیوندهای کووالانسی به هم متصل شده اند. اجزای اصلی پلی اتیلن، پلی پروپیلن و پلی وینیل کلراید می باشد. ترکیب مولکولی، اجزای اصلی پلی اتیلن، پلی پروپیلن، پلی وینیل کلراید و ... است که پایداری آن بسیار خوب است و تحت تحریک شرایط طبیعی به راحتی شکسته و تجزیه نمی شود. مشاهده می شود که عملکرد تجزیه توسط ساختار ترکیب تعیین می شود، بنابراین هدف تجزیه پذیر را می توان با وارد کردن هترواتم هایی مانند اکسیژن و نیتروژن به ساختار زنجیره اصلی پلیمری پلاستیک به دست آورد. در حال حاضر، پلاستیک های تجزیه پذیر سنتز شده توسط سنتز شیمیایی عمدتاً پلی استرهای آلیفاتیک زیست تخریب پذیر هستند، مانند پلی لاکتیک اسید (PLA)، پلی بوتیلن سوکسینات (PBS) و پلی کاپرولاکتون.
